هیچ کدام از آنها باز نمی گردند. .
.
از بیست سال پیش تا امروز ، یکی یکی در بیابانها گم شده اند. 
هیچ کس را پی ایشان نفرستاده اند. 
حرکت مدوام شن ها هرگز ردپایی به جا نمی گذارد. 
برای نبود هر کدامشان ،  مدتی معین سوگواری می شود و سر موعد مقرر ،زندگی به روال عادی خودش بازمی‌گردد...
.
.
این ،رسم بیابان است.